Sep 08 2008

Reivindicando lo que es mío en Technorati: vaya pencas

Hola, una nueva experiencia religiosa: reivindicar (o reclamar) mi blog, mi cuerpo, en Technorati. Para pasar el rati que diría nuestro querido Papa Benedicto XVI, porque para mucho más de momento no le veo la punta.

Voy a probar qué es eso de vigilarse entre bloggers, a ver quién está más espumoso y quién menos. Mina me ha dicho que estas cosas ella nunca las va a hacer. Pava remilgada. Menina, ya sé que tú llevas lo de no ser católica a las últimas consecuencias, pero yo voy a pecar. Si no peco, no lo podré contar a los fieles. Ahí van los primeros pasos:

  1. Hola aquí estoy, en Technorati. He llegado no sé cómo, pero me fijo en un detallín de la pantalla. El del flechazo amarillo, abajo a la derecha:

    Detallazo de los de Technorrati: reclama lo que es tuyo!

    Detallazo de los de Technorrati: reclama lo que es tuyo!

  2. Pues voy a reclamar lo que es mío. Casillita:

    Primer paso en Technorati: quiero lo mío

    Primer paso en Technorati: quiero lo mío

  3. Me piden que me registre. Me van a hacer el carné de identidad. Qué ilu :-D . Cómo no:

    Mis datos personales, mi correo...

    Mis datos personales, mi correo...

  4. Tengo que dar una contraseña. Otra pa la colección:

    Los puntazos tapando la contraseña

    Los puntazos tapando la contraseña

  5. Al final me piden que pegue un código de verificación para Morenita tiene una escoba. Aislado en este enlace: Technorati Profile. Lo veis ahí?

    Código html (sólo un href para ping) para "llamar" a la puerta de Technorati

    Código html (sólo un href para ping) para"llamar" a Technorati

Ahora a ver qué pasa. Arrobo, gozo, puro misterio. Publico, y dentro de un ratillo actualizo.

ACTUALIZACIÓN: que nada, que aquí dejo un botoncico muy chuli para que gocéis de su diseño, un poco diferente al que se va a quedar una temporada en la barra del bar:

Add to Technorati Favorites

Y ahora me toca poner muchos favoritos dentro de Technorati para que a su turno me favoriteen (o me boicoteen :-) ) a mí. Stay tuned.

Tags: , , ,

11 Responses to “Reivindicando lo que es mío en Technorati: vaya pencas”

  1. mina. says:

    Oye, pero no te da MUCHO PALO? No decías tú antes que la vida es corta como para perderla en tontadas?
    Estreno Gravatar.

  2. morenita says:

    Doncs les acabo de hacer ping (decía que el último se lo había hecho 45 days ago o una cosa rara). No tengo ni idea para qué sirve, me ha dado este mensajito:

    Thanks for the ping!

    Technorati will now check http://morenita.ordenoyguardo.com for new content. You can bookmark this page and return to it to notify Technorati of updates.

    Automate this! You can have your blog software ping for you. Just enter http://rpc.technorati.com/rpc/ping into your weblog tool’s configuration for Pings and Notifications. Check our ping configuration page for more information.

    Ping a Technorati

  3. magda says:

    Bueno, yo si se trata de pecar es que me apunto a un bombardeo, que cada vez quedan menos oportunidades. Me he ido a google, he puesto Technorati (mira que me ha costado la palabrita), y en cuanto han salido los cuadritos verdes le he dicho eso de muy buenas vengo a reclamar lo que es mio. Y nada, no me ha dado nada. Será que una a estas alturas ya no tiene suyo ni lo que lleva puesto (cosas de la crisis)

  4. mina says:

    Ueps Magda:
    He fet actualitzar a la Morenita la història. Està fent un curset accelerat de formació informal i indirecta d’usuaris, i hi ha camins que l’acceleració se l’emporta ;-)
    Com pots comprovar ara el pas 1 s’adequa a la pantalla d’inici, amb una fletxa groga que assenyala on és el “detallet”.
    Pròximament ja ens explicarà quina gràcia li veu. De moment pel que em diu ahir es va crear un compte a del.icio.us i va molt atabalada, no sap què és més útil per a què.
    Jo és que no només sóc anormal, és que sóc una àcrata i antisocial i tots els meus favorits sempre els he “amagat”. A veure com li va, a ella… i què posa als “favorits :-D

  5. morenita says:

    Le he dao al botón para ponerme de favorita de mí misma. Pero esto sirve de algo? Mina acaba de darme un montón de bibliografía y me he echao a temblar. Suerte que JJ sabe escribir, que si no…

  6. mina says:

    Però Sonsoles, abans hauràs buscat alguna definició por ahí, no? La Wikipedia què tal? En qüestions de tecnologies de la informació no acostuma a fallar…
    Vas a Google y tecleas define:Technorati, y te da:
    Búsqueda de definiciones mediante Google

  7. diana says:

    mmmm para que sirve eso del technorati?

  8. laura says:

    perdon— he puesto mi nombre real arriba— jajaja olvidalo, me llamo laura jajaja

  9. morenita says:

    Como si te llamas Sonsoles, no soy celosa.
    Pues no sé pa qué sirve, a mí Mina sólo me contó que era para darse pábulo, pero es que es algo críptica y lianta y a veces habla de cosas que sólo conoce de oídas. O sí las conoce, pero no quiere hacerme el resumen.
    Se ve que la gente pone etiquetas a los blogs, y a los posts, que es como decir que luego puede buscar sus posts a través de éstas.
    Pero estas etiquetas pueden ser cualquier cosa que sólo quien la ha puesto entienda, por lo que no me queda claro si es muy práctico.

    Ya contaré, pero si te aburre mucho déjalo y me pasas el contacto de Claudia. Y por lo que yo sé hay que esperar unas semanas por lo menos para la prueba del VIH. Te la dejaron hacer?

  10. trapezista says:

    Pillines? Ei, que ja em va bé, però per què en aquesta categoria? Per cert, molt bo el Vinyoli.

  11. morenita says:

    Tots els professionals de l’escriptura esteu categoritzats provisionalment com a pillins, pel que teniu de vampirets, i després ja us assignaré lloc al directori intern. SI no et fa res.

    L’altre dia vaig rellegir Vent d’aram, d’on és el de La mesura d’un home, que em sé de cor igual que l’

    Ets una tarda fosca amb crits vermells
    al fons d’un bosc d’alzines negres.
    Jo vaig cap al crepuscle, tentinejant
    (…)

    (en un altre poemari)
    Vinyoli, Ferrater i Carner, fins ara eren l’ànima de la meva maroma catalana. Però… vaig rellegir Vent d’aram i internament només vaig salvar-ne quatre poemes, entre ells el que he reproduït.
    Crec que em submergiré en Espriu, a veure què. Riba per quan sigui veeeella.
    Crec que van passar dues coses: no vaig tenir paciència, i m’he fet gran i entremig he llegit una mica més. Hi ha una mica de cada.
    Però no ho pregono gaire perquè com a “no-escriptor” m’és molt fàcil criticar per criticar, sense posar-me a la pell d’algú que sí que espera que el llegeixin més o menys en sèriu. Glups.

Leave a Reply